Perspectief voor David

28 oktober 2016

Twintiger David wordt in augustus 2015 na een gedwongen opname vanwege een psychose bij het VIP-team aangemeld. Een maand eerder slaagde hij voor de hogeschool voor toerisme. Dit heeft veel van hem gevraagd.

Zowel de artsen als de verpleegkundigen van het team lopen met hem vast omdat hij eigenlijk niets met het VIP wil. Hij is somber en suïcidaal en zegt ‘niets te hebben aan het VIP’. Hij heeft een klus af moeten zeggen bij het beste bureau op zijn vakgebied omdat hij zich niet in staat voelde om te werken. Hij voelt zich vlak en energieloos. Hij wil graag iets gaan doen in de hoop dat hij daarvan opknapt en dat alles over is. Het team vraagt om bemoeienis van de IPS-trajectbegeleider. David gaat akkoord.

Oriënterende gesprekken

Tijdens de eerste gesprekken is David verdrietig en ziet het meer zitten. De IPS-trajectbegeleider verkent met hem eventuele mogelijkheden, binnen de dagklinische behandeling maar ook de mogelijkheden voor een betaalde baan of een stageplek. Realistisch vertelt zij David dat het slechts doekjes voor het bloeden zijn, en ze zijn verdriet niet echt weg kunnen nemen. Dat heeft meer tijd nodig.

IPS-trajectbegeleider: ‘Wel noem ik de voordelen van het opstarten van al dan niet betaalde activiteiten die hij in de tussentijd kan gaan doen, om al werkend en lerend te herstellen. Intussen vraag ik een uitkering aan, maar David krijgt nul op het rekest omdat zijn vriend met wie hij woont te veel verdient. David zelf voelt zich een loser en afgewezen.’

‘Ik ga met hem langs het AMC om informatie in te winnen over de dagklinische behandeling van de zorglijn vroege psychose. Samen speuren we de interne site van Arkin af voor losse behandelmogelijkheden en/of activiteiten. Ik maak een afspraak bij een evenementenbureau met wie ik heb samengewerkt in verband met de landelijke campagne ‘Collega’s met karakter’.

David heeft verschillende opties: beginnen op de dagkliniek van het AMC, een betaalde stage doen bij het evenementenbureau (3 keer 5 uur per week) of starten met mindfulness. IPC trajectbegeleider: ‘Ik vraag aan hem na te denken over wat hem het beste zou kunnen helpen op dit moment en geef hem daar de tijd voor.’

David kiest voor de betaalde stage in combinatie met mindfulness, die tegelijkertijd van start gaat. De IPS-trajectbegeleider houdt contact. David blijkt het werk op het evenementenbureau niet leuk te vinden. Hij wordt niet betrokken bij werkprocessen en hij vindt het werk inhoudelijk niet uitdagend genoeg. Hij heeft aan zijn collega’s verteld dat hij psychotisch is geweest en denkt dat ze hem om die reden niet betrekken bij de werkprocessen en links laten liggen.

IPS-trajectbegeleider: ‘We houden voor de kerst een tussentijdse evaluatie en ik zie en merk dat hij goed kan meekomen. Zijn collega’s beloven hem meer taken toe te bedelen. Hij komt er in de weken erna achter dat hij het werk inhoudelijk gezien niet wil en gaat op zoek naar een betaalde klus die hij in korte tijd ook vindt. Hij werkt op dit moment drie dagen en is begonnen met cognitieve therapie.’

Wat heeft gewerkt als je terugkijkt?

IPS-trajectbegeleider: ‘Wat David heeft geholpen is het bieden van hoop en perspectief en daarnaast het aanbrengen van een fasering. De meeste jongeren die bij ons komen overzien de consequenties niet van de impact van een psychose op het functioneren. David zag dit wel en paste het doemscenario op zichzelf toe. Ik heb hem gezegd dat hij een jaar nodig had om te herstellen. Dat boezemde hem angst in, maar het idee dat hij in de “tussentijd” best kon gaan werken of leren, stelde hem gerust. Ook deed het hem goed om samen op pad te gaan. Samen optrekken en structureren, samen mogelijkheden doornemen, zelf keuzes maken die aansluiten bij wat je wilt. Allemaal typisch IPS. Dat werkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *