Leen Verzendaal: IPS en onderwijs

9 december 2016

IPS en onderwijs

Toen ik startte als IPS’er wist is zelf ook niet precies waar ik aan begon. De basishouding binnen de IPS-methode; kijk naar wat er WEL mogelijk is, sprak mij bijzonder aan en was en is zo ongeveer mijn lijfspreuk. Het komt dus wel goed dacht ik. Het is ook goed gekomen met mij en IPS, tenminste…

Bijna 4 jaar werk ik nu als IPS’er. Bij het VIP-team van DijkenDuin. Bij een VIP-team heb je meer dan bij Fact’s te maken met jongere mensen. Jongeren wiens leven op de kop staat, psychotische?! Gaat dat over? Hoe nu verder? Wat vinden mijn vrienden daarvan, willen ze nog wel met mij omgaan? Talloze vragen en weinig zekerheden. Vaak spelen er ook zaken rondom school. Het schooljaar waar ik nu in zit, kan ik dat afmaken? Hoe moet dat dan en als dat niet kan, moet ik dan van school? De vraag of het beroep waar je voor leert wel te combineren is met je “ziekte”.

Zoals ik al schreef, ik wist niet precies waar ik aan begon destijds. Dat is lastig maar ook wel makkelijk. Niet door kennis gehinderd. Ik voelde (en voel) me dan ook vrij om in mijn kennismakingsgesprekken in ieder geval de volgende drie vragen te stellen: Wat doe je nu, waar droom je van en wat voor opleiding doe je / wil je doen? Gaandeweg bleek echter dat die laatste vraag toen wat problematisch kan zijn, niet de vraag maar afhankelijk van antwoord, daarmee aan het werk gaan. IPS trajecten richting onderwijs worden namelijk niet betaald. Ja ik weet het, wél de BBL trajecten omdat daar een betaalde baan bij hoort. Maar niet iedereen gaat naar een mbo.

Dus, gemeenten, scholen, ministeries, ouders, hulpverleners, Phrenos, provincies en wie dan ook maar met deze groep te maken heeft, sla de handen ineen, kijk over muren, denk buiten kaders en regel dit! En ik ben van dat “tenminste……” af.

Leen Verzendaal,  REAKT,  IPS-er VIP-team DijkenDuin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

20 − 12 =